Tajemnice wnętrza Księżyca
Badania nad wnętrzem Księżyca od lat budzą ogromne zainteresowanie zespołów naukowych z różnych części świata. Analizują one szczegółowo dane z misji kosmicznych oraz modele geofizyczne, starając się odpowiedzieć na jedno kluczowe pytanie: co tak naprawdę znajduje się w jądrze Księżyca? Liczne hipotezy wywoływały gorące dyskusje, ale obecnie nauka wydaje się dochodzić do ostatecznego wniosku.
W ostatnich latach badacze intensywnie pracują nad odsłonięciem najgłębszych sekretów naturalnego satelity Ziemi. Księżyc, który od niepamiętnych czasów inspirował mity i wyprawy badawcze, wciąż kryje zagadki, lecz część z nich zaczyna się wyjaśniać. Jedna z najważniejszych dotyczy jego wnętrza – kluczowego elementu nie tylko dla zrozumienia historii samego Księżyca, ale i dziejów całego Układu Słonecznego.
Wbrew wyobrażeniu o jednorodnej budowie, wnętrze Księżyca dostarcza wskazówek, jak ewoluował i dlaczego jego pole magnetyczne zanikło miliardy lat temu. To odkrycie zmienia nie tylko sposób, w jaki „rysujemy” mapę Księżyca, ale też pozwala na nieuniknione porównania z wnętrzem samej Ziemi.
Naukowcy analizują jądro Księżyca
Analiza opublikowana 14 maja w czasopiśmie „Nature” potwierdziła, że jądro Księżyca składa się z dwóch wyraźnie odróżniających się warstw. Zewnętrzna warstwa ma charakter płynny i jej promień wynosi około 362 kilometry, natomiast wewnętrzna część jest stała, z promieniem około 258 kilometrów. Ta stała część wykazuje gęstość zbliżoną do żelaza – około 7822 kg/m³ – co dodatkowo wzmacnia podobieństwo do jądra Ziemi.
Łącznie obie warstwy stanowią około 15% całkowitego promienia satelity. Dzięki temu modelowi badacze potwierdzają to, co NASA sugerowała już w 2011 roku: Księżyc jest bardziej podobny do Ziemi, niż wcześniej sądzono, nawet w swojej najgłębszej strukturze.
Co ujawnia wnętrze Księżyca
Potwierdzenie istnienia stałego jądra pozwala lepiej wyjaśnić dawne pole magnetyczne Księżyca. Według naukowców wewnętrzna aktywność generowała prądy elektryczne, które w pierwszym miliardzie lat istnienia Księżyca wytworzyły silne pole magnetyczne.
Z czasem jednak jądro zaczęło się ochładzać i tracić swoją dynamikę, a ten ochronny „pancerz” zanikł. Zrozumienie tego procesu pomaga odtworzyć historię geologiczną Księżyca, a jednocześnie dostarcza ważnych wskazówek do badań nad ewolucją innych ciał niebieskich i ich potencjalną zdolnością do podtrzymania życia w ogromie wszechświata.
